*

-Cześć, skarbie.
-Heej…
-Możemy uznać, że to moja pierwsza wizyta?
-Hmm, zastanówmy się…No ewentualnie. A mam w tym jakiś interes?
-Myślę, że tak…Po pierwsze to-Mówi i podaje mi butelkę wina-Po drugie to-Wsuwa do mieszkania doniczkę z kwiatkiem, to znaczy z wielkim kwiatem. No tak, wziął sobie do serca to, co mówiłam, ale żeby, aż tak…-A po trzecie…-Zamyka drzwi-…to-Układa dłonie na moich biodrach i wpija się w moje usta.
-Aww…Twoja następna wizyta też może być pierwsza. Ale to-Wskazuję na wino-Później.
-Chcesz gdzieś jechać?-Pyta, ale przecież nie powiem mu, że w tym mieszkaniu coś straszy, ale o tym później.
-To znaczy…Chyba pojedziemy do ciebie? Zresztą, chodź-Chwytam jego rękę i prowadzę do kuchni.
-O my gosh! Gdzie jest ta soczysta zieleń!?
-Nie przypominaj mi! To było straszne! Ale właśnie, nie jestem pewna, czy stół powinien zostać tu, czy lepiej będzie pasował w salonie?
-To mała różnica.
-Bruno…!
-No tak. Bo zobacz, jeśli zostawimy go tu, to będziemy mieli mniej miejsca w kuchni, a jeśli przestawimy go do salonu będziemy mieli więcej miejsca tutaj, a to niewiele zmieni. To i tak jest ten samo pomieszczenie.
-Hmm…Wiesz, co mi się podoba?
-Co?
-Powiedziałeś „będziemy mieli”.
-No tak…Bo chyba będę mógł cię odwiedzać?
-Możesz tu nawet zamieszkać-Śmieję się.
-Zapamiętam!
-No ja myślę! A tu-Pokazuję miejsce obok szafki-Możemy postawić kwiatek. No i tu jest trochę pusto nie uważasz?-Opiera brodę na moim ramieniu i oplata mnie dłońmi wokół talii.
-Jest dużo…
-Nie komplikuj. Jest pusto.
-Ok. Jest pusto.
-Przydałby się…
-Regał?
-Dokładnie! Wrzosowy…Biały?
-Biały.
-Muszę częściej pytać cię o zdanie.
-No nareszcie!
-Ej! Bez przesady. Chodź, zobaczymy łazienkę.
-Niebieska?
-No przepraszam, że nie czerwona!-Odpowiadam otwierając drzwi.
-Właśnie! Gdzie się podziała ognista czerwień z salonu, co? Przykro mi, wiesz?-Wygina usta
-Ojej, ale jakoś to przebolejesz?
-Będę musiał…
-A to, jak już wiesz, sypialnia…
-O…stylowe łóżko…Nie ma, co…-Śmieje się rzucając na materac.
-No, ej…Nie śmiej się…Poza tym ten materac jest całkiem wygodny-Mówię siadając  i opierając się o niego.
-To dlaczego jeszcze tu nie spałaś, he?
-Bo…Tak jakoś wyszło.
-Jasne…
-No tak.
-Dobra, dobra, ale jakiego ty w końcu szukasz łóżka?
-Całkiem zwykłego. No tak!-Szturcham go w ramię widząc jego minę-Musi mieć szuflady na dole, mówiłam tobie, prawda?
-Mówiłaś, mówiłaś…
-Ma być białe i to wszystko.
-Coś nie chce mi się wierzyć, że masz tylko takie wymagania…
-A jednak! Idziemy dalej.

Wstaję i mam zamiar wejść do jednego z czystych, ślicznych i pachnących pokoi, naciskam klamkę i przeżywam szok, który wyrażam mało skomplikowanym zdaniem

-O! Mój! Boże!-Po którym od razu Bruno znajduje się obok mnie.

Na ścianach nie ma farby, która miała tam być!
Nie ma też żadnej innej farby!
Jest obrzydliwe graffiti, które już nie miało być!

-Ups…
-Ups!? Ups, tak!? A w rogu stoi wiadro z farbą! Widzisz!? I to nie jedno! Nie dwa! Trzy!  Och, ok. Pudrowy róż, który miał być tutaj. Biała miała być na suficie i…Jasnobeżowa? Bruno…Ja…Jeśli oni zostawili niepomalowane DWA pokoje! I mi o tym nie powiedzieli! Ja…
-Spokojnie…-Chwyta mnie za ramiona-Oddychaj…Policz do dziesięciu…
-Nie drażnij mnie, uprzejmie proszę, ok?-Pytam patrząc w jego oczy.
-E…ok.

Podchodzę do drzwi i jeszcze raz spoglądam na Bruna.

-Jeśli ten pokój…Wygląda tak, jak tamten, to…Uduszę tego cwaniaka w fioletowych okularkach-Ich szef nosi fioletowe okulary przeciwsłoneczne, jeśli nie na oczach to na czole, co mnie bawi, albo już bawiło.
-Ok. A ja mogę się go pozbyć!-Spoglądam na niego zdziwiona-No wiesz…Jak już będzie PO.
-A…! Ha Ha! Ok. To wdech….I wydech…-Nacisnęłam klamkę i…-Jasna cholera!
-Shhh…Słyszysz?
-Co niby?
-Cisza…
-Bruno, skarbie, naprawdę lubię twoje proste ząbki, ale nerwy to ja mam jedne. Słabe w dodatku, wiesz?
-Zauważyłem….Ale…Mogłabyś czasem taka być-Mówi stojąc kawałek ode mnie.
-Że, co, proszę?-Odwracam się w jego stronę i unoszę brew.
-No, co!?
-Bruno, jesteś pewien, że wszystko tobie dobrze styka?
-A to zależy. Bo, jak zrobię tak-Przechyla głowę w prawo-To tak. Ale już tak-Przechyla głowę w lewo-To nie.
-Bruno…! Nie o to pytałam.
-A…! To tak. Wszystko styka.
-No nie wiem. Poza tym, teraz tak mówisz, a później będziesz miał pretensje.
-Ja!? Do ciebie!? W życiu!
-Jasne… Ale zaczynam się o ciebie martwić, mówisz ostatnio wiele dziwnych rzeczy.
-Ja? Gdzie tam! Wydaje się tobie. Chociaż nie zmienia to tego, że chciałbym, żebyś…
-Dosyć.
-E…No dobra, jak tam chcesz. Tylko żebyś później nie żałowała!
-Bruno! Daj spokój. Wróćmy do mojego problemu.
-NASZEGO.
-No tak, więc wróćmy do NASZEGO problemu, lepiej?
-O wiele lepiej. I wydaje mi się, że możemy zająć się tym w poniedziałek-Mówi stając za mną.
-W poniedziałek!? Sądzisz, że wytrzymam ze świadomością, że to coś jest w moim mieszkaniu?
-To tylko kilka rysunków-Mówi całując moją szyję.
-AŻ-Obracam się przodem do niego.
-Kochanie, to tylko bazgroły na kilku ścianach. Zajmijmy się czymś-Przerywa całując mnie-Przyjemniejszym…

*

*Na początek, WITAM NOWYCH OBSERWUJĄCYCH *

*A następnie dodam, że wcale nie podoba mi się ten odcinek, nic, a nic*
*Zdecydowanie za dużo dialogu, tak mi się wydaje i wiem, że tak nie powinno być*
*I do jutra *

*P.S.* *Jeśli ktoś chce być w znajomych to niech po prostu kliknie "dodaj do znajomych", to taka formalność, bo i tak akceptuję wszystkie zaproszenia *

No i cóż ja bym zrobiła bez *Grupy Wsparcia?*
No nie wiem, nie wiem.

*A więc po pierwsze chciałabym podziękować: *
@brumbru czyli Em
i
@thesexydragon czyli Lexi
*Dwie kochane wariatki, które są moim ogromnym pingerowym wsparciem *
*A...No i piszą moje 'najulubieńsze' opowiadania*
*O te:*
@brumbru
@thesexydragon

*I najważniejsze*
*Jakieś 8 minut temu Em próbowała mnie udusić *
*Śmiechem, a wszystko przez reklamę mojego bloga na JEJ blogu Dziękować, dziękować, Em *

*EDIT* *Lexi, Ty to naprawdę o moim opowiadaniu napisałaś? Ej, no...Takie to ładne I Tobie ja bardzo, bardzo dziękować *


*

-Mogę już iść?-Pytam znudzona oglądaniem garderoby Ryan’a.
-Miałaś mi pomóc!-Rzuca z wyrzutem.
-Ale, co ja mogę za to, że w każdym z tych kolorów jest ci do twarzy?
-Akurat!
-Ryan…
-Laura…
-Bo to jakaś epidemia!
-Jaka?
-Najpierw Phil pyta mnie o podkład. Dla niego! Później ty o kolory. Piliście coś!?
-No wiesz…
-Oj, no… To mogę iść?
-Nie…Nie powiedziałaś, która lepsza. Ta, czy ta?-Pyta pokazując mi dwie koszulki-różową i szarą.
-Szczerze?
-Szczerze.
-Ok, no, więc wiem, że wolałbyś tą po prawej-Wskazuję na różową-Ale moim zdaniem lepsza będzie ta-Pokazuję szarą z nadrukiem ciemniejszym o dwa tony.
-Hmm, skoro tak mówisz, chyba masz rację-Ciągnie przypatrując się koszulkom.
-Na pewno. To ja lecę i do zobaczenia, tak?
-E…Tak, jasne. Tak, tak.
-Ryan, jesteś pewien, że wszystko ok?
-Pewnie.
-Ok. Pa!
-Pa!

Wychodząc z jego pokoju wpadam na Bruna.

-Laura!?-Pyta zdziwiony obejmując mnie w talii.
-Laura, Laura.  A ty, gdzie się podziewałeś, co?-Zaplatam dłonie za jego szyją.
-Musiałem coś załatwić-Myślałam, że otrzymam konkretniejszą odpowiedź.
-Ok-Mówię i chcę iść do mojego pokoju, jednak zatrzymuje mnie i całuje.
-Ej, nie obrażaj się. Nie mogę powiedzieć nic więcej.
-Och…No ok.
-A teraz idziemy do ciebie.
-Do mnie!?
-Do ciebie!-Chwyta moją dłoń i idziemy w kierunku mojego pokoju.

*

-Kiedy psyjdzie ciocia?-Pyta Amelia.
-Za chwilę powinna przyjść. Ale…Zrobimy cioci kawał?-Pyta Phil zacierając ręce.
-Taaak!-Amelia staje na łóżku, po czym Phil chwyta ją za rączki i mała zeskakuje na podłogę.
-Musimy się schować!
-Do safy!
-Nie…Bruno od razu ją sprawdzi…
-Pod lózko!
-Ale ja się nie zmieszczę-Udaje smutnego.
-Zmiescis sie.
-No dobra. A, co jeśli nie będę mógł wyjść?
-Ziośtanieś tam-Stwierdza poważnie-Ale nie maltw się, wujku, pozyce tobie mojego misia i nie będzies się bał!
-Przekonałaś mnie!

Gdy wsunął się pod łóżko Amelia postanowiła wyjść i sprawdzić, czy go nie widać, kiedy upewniła się, że wszystko jest w porządku, dołączyła do niego.

Mała cały czas powtarzała, żeby był cicho, ale sama nie mogła powstrzymać śmiechu.

Kilka minut później drzwi się otworzyły i ktoś wszedł, jednak nie widzieli, kto, bo łóżko było zasłonięte.
Kiedy Phil chciał lekko odsłonić materiał, by zobaczyć, Amelia, powstrzymała go, cicho szepcząc: „Niu, niu"

*

Bruno otwiera drzwi i wpuszcza mnie przodem, wchodzę  i…I nic!
Nie no, może ja mam za duże wymagania, ale sądziłam, że te wszystkie gierki po coś były, a nie, tak, po prostu.

-Bruno…Wszystko ok!?-Pytam, gdy widzę zdziwienie na jego twarzy.
-Tak… Nie! Phil zniknął!
-Co!? Wywnioskowałeś to po tym, że nie ma go w moim pokoju?
-Nie, nie o to chodzi. Poczekaj sekundę! -Mówi i wybiega z pokoju. Wraca po minucie, dalej równie zdziwiony-No nie ma go!
-Straszne…Pewnie gdzieś poszedł.
-Nie, to niemożliwe!
-Bruno, przepraszam, ale zupełnie cię nie rozumiem.
-Zaraz wszystko zrozumiesz-Podchodzi do szafy i otwiera ją-Nie ma…-Mówi zrezygnowany.
-Cholera, Bruno, o co chodzi!?
-No nic, tylko…
-Dalej chodzi o Phil’a?
-No…Tak…
-Boże…No wiedziałam, że to nie może być tylko twój przyjaciel. Wiedziałam!-Mówię i czekam na jego reakcję.
-Co!? –Pyta zdzwiony-Nie, to nie tak. Tylko…
-Zadzwoń do niego.
-Masz rację! I, że ja na to nie wpadłem!

Wyjmuje telefon i dzwoni.

Dzwoni…Ale…

-Zaraz, zaraz!-Podchodzę do łóżka i podnoszę poduszkę-To jego telefon?-Podnoszę leżący telefon.
-Wiem!
-Człowieku, co ty wyrabiasz!?-Pytam, kiedy rzuca się na ziemię, chowając głowę pod łóżkiem.
-Mam! Mam! Mam!

Najpierw wychodzi Bruno, później Phil i…Amelia!?

Aaa!

Amelia!?

Amelia!

Moja Amelia!?

Moja Amelka!

-Ciocia!-Piszczy i po chwili wpada w moje ramiona.
-Aniołku…-Bruno stoi z boku i obserwuje nas-Bruno…-Zaczynam wyciągając do niego rękę-Dziękuję…-Przytulam go i cmokam w policzek.
-Ale fajnie..!-Cieszy się Amelka zabawnie klaszcząc. Jedną rączką obejmuje moją szyję, a drugą Bruna i przytula nas.

Nie mogę uwierzyć, że to jest i dzieje się naprawdę.

Dzisiaj rano nawet przez myśl mi nie przeszło, że mogę zobaczyć Amelkę w najbliższym czasie, a co dopiero dzisiaj.

Nie do wiary!
Niesamowite!
Zupełnie nie wiem, o co chodzi, ale i tak okropnie się cieszę.
Otwierają się drzwi i słyszę dobrze znany mi głos.

Sara.

*

Sara była nadzwyczaj spokojna, a to nigdy nie wróży niczego dobrego.

Byłam zdziwiona, kiedy dowiedziałam się, że Amelka będzie z nami, aż do powrotu.
Cieszę się.
Bardzo, bardzo.

Bruno zaproponował, żebym wyszła gdzieś z Sarą, nie powiem, żeby było mi to na rękę…O nie.
Trochę obawiałam się tego, co może zrobić Sara, jednak muszę przyznać, że zachowywała się inaczej niż zwykle.

*

Kiedy wróciłyśmy i weszłyśmy do windy, stałyśmy obok siebie opierając się o ścianę, Sara spojrzała na mnie i przytuliła, to było, co najmniej dziwne.

Nie, nie przytulenie, ale przytulenie ze strony mojej siostry-tak.
Zdecydowanie tak.

-Wiesz…Przepraszam-Mówi wracając na poprzednie miejsce.
-Nie masz, za, co.
-Mam. Wcześniej…Nie zachowywałam się wobec ciebie w porządku.
-Coś się zmieniło?
-Oczywiście. Ostatnie tygodnie wiele mi uświadomiły. Te wszystkie lata…Nie powinnam taka być, przecież to nie była twoja wina, a każdy mój problem związany z tobą-wymyślony. Chciałabym to naprawić. Myślisz, że nie jest na to za późno?
-Nigdy nie jest za późno-Uśmiecham się i wychodzimy z windy.

Rozchodzimy się do swoich pokoi.

Amelia została z Brunem, więc po cichu otwieram drzwi i wchodzę do środka, gdzie spodziewam się zastać ciemność, jednak włączona jest mała lampka.

Bruno jest oparty o poduszki, Amelka leży przytulona do niego, opierając główkę na jego ramieniu.

Teraz, kiedy widzę ich tak naprawdę razem zauważam, jak bardzo podobni są do siebie.
Zamknięte oczy, spokojne oddechy i ta sama mina.

Przykryłam ich kocem i stanęłam z drugiej strony łóżka, tuż obok lampki.
Jestem beznadziejnym człowiekiem, bo przecież nie mogę nazwać się matką, ale człowiekiem tak, beznadziejnym też.
Zobacz, jak dużo im zabrałam…

Poczułam pierwsze łzy spływające po moich policzkach.
Wyłączyłam lampkę i wyszłam z pomieszczenia.
Postanowiłam wyjść z hotelu.

Nie było późno.
Niedługo po północy.
Dosłownie kilka kroków stąd znajduje się park.
Usiadłam na jednej z pierwszych ławek, nieopodal wejścia.

Ta niespodzianka…Jasne, cieszę się, nie potrafię powiedzieć, jak bardzo, ale…To nie tak miało być.
Przywykłam do myśli, że nie mogę jej widywać, że nie powinnam, bo tak będzie lepiej.
Przez chwilę nawet pomyślałam, że może Bruno zaczął się domyślać, albo Sara mu coś powiedziała, ale to chyba niemożliwe, a Sara taka nie jest…Przecież jest moją siostrą, nie zrobiłaby tego, prawda? Na pewno nie.

-Mała, a ty, co się włóczysz po nocy?
-Musiałam się przewietrzyć, a ty, co tu robisz?
-Nie wiesz!? Dre Wszechwiedzący!-No i, co ja się dziwię?-Poza tym, ty, Bruno…Co to za różnica?-Pyta siadając obok mnie.
-No wiesz…!
-Ok. Widzę pewne różnice…Jesteś trochę mniejsza, mniej kłopotliwa i…No…Znalazłoby się jeszcze kilka rzeczy. Spotkanie z siostrą się nie udało?
-A znasz moją siostrę?
-Niby nie, ale nie wygląda na potwora.
-No tak…Może…Ale…To raczej specyficzna osoba, więc miłe spędzanie czasu raczej nie występuje.
-Chyba za sobą nie przepadacie.
-To nie tak. Co prawda nie jesteśmy, jak większość sióstr, ale…-Obróciłam głowę w jego stronę i widząc jego wzrok zaśmiałam się-Dobra! Masz rację. Aż tak to widać?
-No trochę. Siostry, które spotykają się po trzech miesiącach gadają, jak najęte.
-Tak sądzisz?
-No pewnie! Baby tak mają.
-Jak miło.
-Daj spokój. Mnie przywiała bezsenność, ale ciebie?
-Myśli.
-Myśli?
-Yhym-Przytakuję.
-Mogę coś powiedzieć?
-Jasne!
-Ale nie będziesz się śmiała?
-Nie.
-Obiecaj!
-Obiecuję!
-Czasem wydaje się nam, że coś nas przerasta, ale nigdy nie dostajemy więcej niż możemy znieść. Tak mi się wydaje-Dodaje po krótkiej przerwie-Dobra, chodźmy już-Wstaje i kieruje się w stronę hotelu.
-Dre!-Zatrzymuje się-Dzięki.
-Nie ma za, co. A tak przy okazji to…Ta mała fajna jest. Ty i wiesz, co?
-No..?-Pytam idąc koło niego.
- Jak Bruno ją niósł to przez chwilę nawet widziałem, że są do siebie podobni. Głupie, nie? No i stwierdziłem, że to skutek wczorajszej imprezy. Chyba muszę trochę odpocząć-To mi dowaliłeś, Dre…Ale przynajmniej coś pożytecznego z tego będzie…

*